- Een Palestijnse olijfboom van 3.700 jaar oud
- Fundamentalistisch neo-Zionisme en de Tenach - een gevaarlijk mengsel
- The olive tree: a symbol of Palestinian steadfastness, subject to systematic destruction
- Palestinian olive grove destroyed in the night
- Palestijnse boeren drogen langzaam uit
Een Palestijnse olijfboom van 3.700 jaar oud
De binnenplaats van Mahmoud Rabah’s huis in het dorp Arabah in Galilea (Palestijns dorp in het noorden van Israël) is een ware toeristische attractie geworden. Mensen uit de hele wereld komen kijken naar de enorme, diep gewortelde olijfboom; 3.700 jaar oud en de grootste olijfboom in het Midden Oosten.
Door de Nakba in 1948 werden het lot van Mahmoud Rabah en deze olijfboom met elkaar verbonden. In 1948 moest de familie vluchten voor Joodse gangs die de bewoners van het dorp Hittin, in het gebied rond Tiberias, met geweld verdreven. Mahmoud was toen 11 jaar oud. Met zijn familie kwam hij als vluchteling terecht in het dorp Arabah, bij de grote olijfboom.
Met een omtrek van 7 meter en 20 centimeter wordt de boom beschouwd als de grootste in het Midden Oosten, zowel volgens Palestijnse experts als experts van de VN.
De olijfboom is van het type ‘Sury’, zoals de meeste bomen in het noorden van Palestina. ‘Sury’ olijfbomen worden gezien als de meest vruchtbare van de olijfbomen en met de langste levensduur.
De boom is geplant tijdens de Canaanitische periode en doorleefde verschillende beschavingen en culturen, van de Romaanse periode, de tijd van Jezus Christus tot de dag van vandaag, standvastig en sterk.
Mahmoud Rabah zegt dat in dit gebied veel eeuwenoude olijfbomen stonden, maar deze zijn door het proces van stedelijke ontwikkeling en bebouwing verdwenen. Nu staat alleen deze olijfboom er nog, de oudste van allemaal.
Hij vertelt dat toeristen en experts de eeuwenoude olijfboom vaak kwamen bezoeken waardoor hij en zijn familie de echte waarde van de olijfboom beter gingen inzien. Daardoor is hij beter voor de boom gaan zorgen. Hij heeft een klein huisje gebouwd zodat de boom meer ruimte heeft en niet beschadigd raakt. Hij zorgt goed voor de boom, snoeit hem en vult de holle delen van de boom op met aarde ter voorkoming van schade.
Rabah voegt toe: “De experts van de Verenigde Naties kwamen en zeiden dat deze boom de grootste olijfboom is.” Ook kwamen er experts van de Universiteit van Tel Aviv die een monster namen en na onderzoek vertelde de agrarisch expert, Suheil Zeidan, dat de resultaten van de tests hadden uitgewezen dat de boom 3.700 jaar oud is.”
Rabah eindigt met te zeggen: “We zorgen goed voor deze boom vanwege zijn majestueuze en antieke getuigenis van de geschiedenis. Deze boom belichaamt de beschavingen die elkaar opvolgden in deze regio, de geschiedenis die zich hier heeft afgespeeld, de generaties die van haar vruchten proefden en de verhalen van de mensen die onder haar takken werden verteld. Bovenal herinnert deze boom mij aan mijn jeugd in Hittin en mijn diepe wortels in dit land.”
Vertaling uit het Arabisch:
http://www.aljazeera.net/NR/exeres/426D84C2-9BEE-49EA-A147-127FF7F6651F.htm
Fundamentalistisch neo-Zionisme en de Tenach - een gevaarlijk mengsel
Dit artikel gaat over religieus Zionisme en de Tenach (het Oude Testament), en over wat die met elkaar te maken hebben.
Door theologe Janneke Stegeman
Klik hier om het artikel te downloaden: Tenach en Zionisme.doc
The olive tree: a symbol of Palestinian steadfastness, subject to systematic destruction
Senussi Bsaikri, January 18, 2010
The supreme judge in Palestine, Tayseer Al-Tamimi, has denounced what he calls the "repeated crimes of the Israeli occupation authorities against all things Palestinian, be they human beings, stones or trees". The judge was speaking after dozens of olive trees in the town of Burin, south of Nablus, were destroyed by the Israelis; the trees date back to the Roman period of history. Al-Tamimi has urged the United Nations Food and Agriculture Organization (UNFAO) to "protect the agricultural land of Palestine which is being seized and destroyed in order to build illegal settlements". He called upon the organisation to protect the olive trees, which he describes as the historic source of livelihood for tens of thousands of Palestinian families.
Season of terror
The olive harvest season is the most important for a large segment of Palestinian society. The joy experienced at this time is often tempered by fear and anxiety because of increasing attacks on olive groves by colonial-settlers intending to sabotage the harvest.
The suffering of the Palestinian farmers is exacerbated by the actions taken by the Israeli government, which restricts their movements and prevents them by means of the apartheid wall and check-points from reaching their fields. The Israelis subject the farmers to lengthy inspections.
The harvest season is usually a time of hectic settler activity, especially by those who live near olive groves owned by Palestinians. On one occasion, a leaflet was distributed by an extremist association urging settlers to cut down the olive trees and attack Palestinian farmers.
The same leaflet regards the olives grown on 900 square kilometres of the West Bank as being contradictory to the rights of the settlers to use the land of what they call Judea and Samaria.
Economy based on the olive tree
According to a study conducted by the Palestinian Ministry of Agriculture, almost 11 million olive trees were planted in 2007, covering about 914 sq km in total. This constitutes around 45% of the total Palestinian land under cultivation and about 80% of the fruit farms.
Most of the olive groves are rain-fed, with the exception of 24 sq km under controlled irrigation, in the southern provinces and the Jordan Valley. The study says that olives constitute more than 20% of the total agricultural production.
Moreover, olive trees occupy approximately 50% of the cultivated land in the West Bank, with around ten million trees surrounding West Bank cities. In Gaza, the cultivated area totals about 26 sq km, of which about 20.5 are for fruit trees.
Olives provide the main source of income for 10,000 Palestinian families, producing about 153,000 tons, at a productivity rate of up to 174 kilograms per 1000 sq m. About 36,000 tons of oil are produced, 30% of which is consumed locally.
Destruction of tress by the Israeli military and settlers
According to the Palestinian Ministry of Agriculture "a productive olive tree is uprooted [by the Israeli military and settlers] every minute in the occupied Palestinian territories". In total, one million trees have been uprooted to-date.
According to many official reports, more than half a million trees, 80% of which are olive trees, have been uprooted by the Israeli authorities since the eruption of the first intifada in late 1987. The reason given was that the trees were used as cover by Palestinian fighters; records show, however, that the Israeli Army does not abandon the tactic of uprooting trees during the relatively stable periods.
More than 22 sq km of olive groves have been destroyed since the signing of the Oslo agreement. The argument employed by the Israelis for this has been the construction of bypass roads "in the service of peace". It has been reported that settlers steal fruit and burn trees, occasionally spraying the trees with chemicals for this purpose.
According to official statistics, the total area of land affected in this way has reached 42 sq km. Around 19 sq km of land are isolated behind the notorious Israeli wall. Amazingly, the military has classified about 15 sq km as "hazardous areas" due to their proximity to the illegal settlements.
It has been recorded that most settlers’ attacks against Palestinians and their farms occur near the towns of Ramallah and Nablus. According to the Palestinian Ministry of Agriculture report, about 1100 trees were set on fire by settlers during the first months of 2007. The official records of the Israeli Civil Administration show that 1846 trees were destroyed between January and June 2007. This figure was challenged by the Palestinians who claim that the figure does not include attacks which went unreported.
Uprooting trees on the route of the separation wall
The separation wall has been one of the primary causes of destruction of large numbers of olive trees. It is well known that the construction of the wall, which will eventually be 460 kilometres long, necessitates the destruction of fertile agricultural land.
A swathe of land 200 metres wide has to be bulldozed in order to build the wall; an additional 50 metres is needed for the construction of settler-only roads. The wall has cut off thousands of acres of agricultural land from the framers; this constitutes the largest percentage of olive farms, particularly in the northern West Bank.
These fields – which are effectively "abandoned" if their owners cannot work them will become barren, making it easier for the government and settlers to seize them to build more colony-settlements. Land owners have no right to challenge and resist the Israeli policies that rob them of their livelihood and source of income for their families.
War and the blockade affecting Gaza olive trees
The blockade imposed on the Gaza Strip has had a negative impact on agriculture and the olive industry. The olive harvest and olive oil season in Gaza was significantly worse in 2009 due to the war and siege.
The olive production in Gaza has declined by 80% compared to previous years. Four sq km of olive groves were completely destroyed by the heavy armour and bombs used in the war a year ago. The embargo on imports and exports has led to a decline in the production levels of olive groves and olive oil. The owners of olive presses are facing huge difficulties.
According to Mohammad Agha, the Minister of Agriculture in the Gaza Government, the Israelis bulldozed about 130 sq km during the years from 1967 to 2005, mostly olive groves. Agha said that the shelling and white phosphorous rockets and other chemical weapons used in the recent war had a hugely detrimental effect on the fruit yield.
The decline in olive oil production caused prices to rise steeply this year. The owners of the presses face additional difficulties in trying to get spare parts, which often have to be smuggled in due to the blockade.
According to a senior official at the Ministry of Agriculture, the Gaza Strip has produced two hundred tons of oil this year, compared with 1500 produced in normal years. The same official said that 3250 tons are needed for Gaza to meet the requirements of domestic consumption.
Conclusion
It is clear that the extent of the destruction of olive trees by the Israelis is beyond comprehension and can not be justified under any circumstances. However, the international indifference to this spiteful devastation and flagrant violation of Palestinian rights have encouraged the Israeli army and settlers to continue their activities.
The uprooting of more than one million olive trees constitutes an appalling assault on the environment; one that has received no condemnation from the international community, let alone holding the perpetrator accountable for this crime.
Palestinian olive grove destroyed in the night
15 January 2010, Christian Peacemaker Team
Palestinian woman examines her family's destroyed olive grove in Khoruba
In the afternoon of 14 January Palestinians discovered that a family owned olive grove in Khoruba valley had been recently destroyed. Twenty mature olive trees were broken at their trunks. The family believes that Israeli settlers from the Ma’on settlement and Havot Ma’on outpost are responsible for the vandalism.
A Palestinian farmer informed internationals who documented the destruction that this was the fifth time since 1997 that settlers have destroyed the olive trees in this grove. He also stated that the trees would not be able to bear olives for at least three years.
This most recent attack on Palestinian agriculture follows a month of Israeli settler violence and harassment aimed at preventing Palestinian farmers from plowing their fields and thus earning their livelihoods.
Palestijnse boeren drogen langzaam uit
Het regent niet en Israël geeft geen toestemming voor nieuwe waterputten
NRC Reportage | Zaterdag 19-09-2009 | Sectie: Buitenland | Pagina: 05 | Guus Valk
Het regent al enkele jaren te weinig en de Palestijnse dorpen in de Jordaanvallei zijn uitgedroogd. Conform de Oslo-akkoorden neemt Israël het meeste water af. De Jordaanvallei ziet er dor en doods uit. De laatste regen viel in maart, en voor het derde jaar op rij heeft het veel te weinig geregend. Van de rivier de Jordaan is niet meer over dan een miezerig en vervuild stroompje. Het laaggelegen gebied aan de westelijke zijde van de Jordaan, in 1967 door Israël bezet, ligt droog. Alleen de bomen van zwaar
geïrrigeerde Israëlische dadelplantages zijn groen.
Jiftlik, in het noorden van de vallei, is een van de laatste Palestijnse dorpen in de Jordaanvallei. De vallei, die circa eenderde van de Westelijke Jordaanoever bestrijkt, valt onder Israëlisch militair bestuur. Bouwen is alleen toegestaan voor de joodse kolonisten die er nederzettingen gesticht hebben. De Palestijnse bewoners trekken langzaam maar zeker weg. Meestal gaan ze naar Jericho, de enige Palestijnse stad in de vallei. Schapenboer Hayib Mahmoud is gebleven. Met zijn elf kinderen woont hij op
de top van een heuvel, naast Jiftlik. Het terrein van de familie Mahmoud is een ruine van platgebulldozerde huizen. Vanaf zijn heuvel zijn militaire wachtposten te zien. Soldaten komen s nachts om de huizen en schuren te slopen die ik heb gebouwd. Dat is al acht keer gebeurd. Maar erger dan de nachtelijke invasies is het groeiende watertekort, zegt Hayib. Hij wijst naar het dal. Het riviertje waar zijn schapen dronken, staat droog. Dan loopt hij naar de waterput. Hij schuift hout en stenen opzij en toont een gat van tientallen meters. Hayib pakt een steen en gooit die de diepte in: klonk. Ook geen druppel meer. Ik moet nu water
kopen van de Israëlische watermaatschappij. Voor 150 shekel (ongeveer dertig euro) kan ik het een kleine week uithouden met mijn familie en schapen. Dat betekent dat al mijn geld nu opgaat aan water. Op alle mogelijke manieren bezuinigt Hayib Mahmoud, een zestiger in overall en met een rode kafia over zijn hoofd, op water. De wc is een gat in de grond.
Zijn ezels heeft hij verkocht. De paar bomen en struiken op de verder kale heuvel krijgen waswater.
De inwoners van Jiftlik, merendeels veeboeren, moeten hun water vaak op deze manier kopen. Het water dat onder hun voeten, honderden meters diep, naar de Jordaan stroomt, mogen ze niet aanboren. De installaties rondom het dorp, soms met Amerikaans geld betaald, zijn gesloopt. We worden weggepest, zegt de lokale activist Fathi Khadarat, terwijl hij langs de vernielde installaties rijdt. Wie het water controleert, controleert hier het leven. Met het excuus dat er in militair gebied niet gebouwd mag worden, worden alle initiatieven vernield. Alleen waterputten die hier al voor 1967 stonden, mogen blijven staan. Voor de meeste mensen is water onbetaalbaar geworden.
Shaddad al-Attili is hoofd van de Palestijnse Water Autoriteit in Ramallah. Hij stelt zich voor als hoofd Mickey Mouse-zaken. Ik ga over niets! Water, zegt u? Welk water? Een mooi bureau en visitekaartjes, dat is alles wat ik heb. Het water is schaars in Israël en de Westelijke Jordaanoever. Maar doordat Israël het meeste Palestijnse water afneemt, is de verhouding volkomen scheef, zegt Attili. Wij hebben volstrekt onvoldoende toegang tot water. En zonder water geen Palestijnse staat. Met de militaire bezetting van de Jordaanvallei - formeel bedoeld als strategische buffer tussen Israël en Jordanië - heeft Israël toegang tot
belangrijke waterbronnen. Attili zet de toppen van zijn vingers tegen elkaar. Zo moet je het land hier zien. Links is het laagland bij de Middellandse Zee. Dat is Israël. Rechts stroomt de Jordaan, dat is ook laag. Alle regen die er tussenin valt, hier in Ramallah bijvoorbeeld, stroomt onder de grond de lage gebieden toe. Het schaarse water dat er is, wordt zo door Israël in beslag genomen.
Volgens een rapport dat de Wereldbank in april van dit jaar publiceerde, krijgen de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever 20 procent van het water dat uit de grond gepompt wordt - 80 procent is voor Israël. Omdat Israëlische waterinstallaties het water steeds dieper uit de grond halen, drogen de Palestijnse bronnen op. In 1967 hadden de Palestijnen de beschikking over 774 waterinstallaties, in 2006 waren dat er nog maar 328. Een Palestijn verbruikt een kwart van de hoeveelheid water die een
Israëliër verbruikt. Het zijn juist de armste Palestijnen die Israëlische watertanks moeten kopen, wat ze vaak eenzesde van hun totale budget kost. Begin jaren negentig spraken Israël en de PLO in de Oslo-akkoorden af dat de Palestijnen voorlopig geen nieuwe waterbronnen zouden aanboren, in afwachting van een definitief vredesakkoord. Israël mocht bijna 450 miljoen kubieke meter water per jaar oppompen, de Palestijnen 64 miljoen.
Shaddad Attili: Dit akkoord maakt het ons tot de dag van vandaag moeilijk. Omdat er nooit een vredesakkoord is gekomen, zitten we met deze scheve verdeling. Er is zelfs een heus polderorgaan in het leven geroepen: de Israëlische en de Palestijnse Water Autoriteit moeten samen beslissen over waterkwesties. Maar in de praktijk, zegt Attili, komt deze Watercommissie vrijwel nooit meer samen. Voorstellen van Palestijnen om nieuwe bronnen aan te boren, worden bijna altijd meteen verworpen. Soms om militaire redenen, soms om archeologische redenen, soms zonder reden. De Israëlische Water Autoriteit ontkent dat de verdeling van het water oneerlijk is. Dit voorjaar gaf de autoriteit een rapport uit waarin staat dat Israël de Palestijnen juist méér water gunt dan noodzakelijk volgens de Oslo-akkoorden. Een medewerker van Uri Shani, het hoofd van de Israëlische Water Autoriteit, noemde de verhalen over watertekorten in de krant Haaretz leugens. Als er al watertekorten zijn, dan zijn die te
wijten aan klimaatverandering en aan slecht Palestijns leiderschap, stelt de Water Autoriteit.
Rondom de boerderij van Hayib Mahmoud zijn de laatste decennia joodse nederzettingen gebouwd, met steun van de Israëlische regering. Je kunt de nederzetting Hamra vanaf zijn huis zien liggen. De mensen in de nederzettingen hebben allemaal waterleidingen in huis. Mijn kinderen werken er soms, als ze arbeidskrachten nodig hebben. De Israëliërs wachten geduldig, totdat we uitgedroogd zijn en weggaan.
Deze stand is voor het laatst geactualiseerd op 14 januari 2010.